Jessica Mitford Essays On Love

Nancy Freeman-Mitford, CBE (Londen, 28 november1904 – Versailles, 30 juni1973) was een Engels schrijfster, biografe en journaliste. Zij is vooral bekend door haar satirische romans over het leven van de maatschappelijke elite en historische biografieën. Vanaf 1946 woonde zij in Frankrijk waar ze in 1973 is overleden. Zij was één van de roemruchte 'Mitford Sisters'.

Biografie[bewerken]

Levensloop[bewerken]

Nancy Mitford was het oudste kind van David Freeman-Mitford, Baron Redesdale, en zijn vrouw Sydney Bowles. Hoewel de familienaam officieel Freeman-Mitford is, werd in de praktijk door alle leden van de familie alleen de naam Mitford gebruikt. Zij groeide met haar vijf zusters en broer op in het geprivilegieerde milieu van de lagere Engelse landadel en bracht een deel van haar jeugd door op het landgoed Asthall Manor in Oxfordshire. Zij kreeg thuis onderwijs en ging slechts één jaar naar school.[1]

In de periode tussen de twee wereldoorlogen was Mitford één van de ‘Bright Young People’, een groep jonge mensen uit de sociale toplaag die in het interbellum opvielen door hun onconventionele en uitbundige levensstijl. Schrijver Evelyn Waugh, dichter John Betjeman en fotograaf Cecil Beaton behoorden ook tot deze groep.

In 1929 begon ze te werken als journaliste. Haar eerste roman verscheen in 1931 en in dat jaar trouwde zij ook met Peter Rodd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog woonde Mitford in Londen, waar ze in een boekwinkel werkte. Vanaf het begin van de jaren veertig had ze een relatie met de Franse militair Gaston Palewski, die tot 1969 zou voortduren. Haar huwelijk met Rodd werd in 1958 ontbonden.[2] In 1946 verhuisde Mitford naar Parijs. Ze woonde tot aan haar dood in Frankrijk, maar bleef als journalist, essayist en recensent bijdragen leveren aan Engelse tijdschriften en kranten.

Mitford stierf in 1973 na een lange ziekte.[3] Ze is begraven op het kerkhof in Swinbrook, Oxfordshire, waar ook enkele van haar zusters hun graf hebben.

De Mitford Sisters[bewerken]

Nancy Mitford en haar jongere zusters zijn sinds de jaren dertig van de vorige eeuw in Groot-Brittannië collectief bekend als de Mitford Sisters. Ook Diana, Unity, Jessica en Deborah Mitford trokken de aandacht door politiek activisme, tot de verbeelding sprekende privé-levens, en als publicisten. Van de zeven kinderen in het gezin leidden alleen Pamela Mitford (1907–1994) en de enige zoon Thomas (1909-1945) een relatief onopvallend leven.[3]

Mitfords zusters Diana en Unity steunden openlijk het fascisme. Diana Mitford (1910-2003) veroorzaakte een schandaal door in 1933 haar adellijke echtgenoot te verlaten voor de Britse fascistenleider Oswald Mosley, met wie ze later trouwde. Naar verluidt voorzag Nancy Mitford de Britse inlichtingendienst van informatie over haar zusters doen en laten. Diana werd tijdens de Tweede Wereldoorlog vanwege haar nazisympathieën enkele jaren geïnterneerd door de Britse overheid. Na de oorlog woonde ze in Parijs. Ze was columnist en recensent voor Britse kranten en tijdschriften; ook publiceerde ze enkele boeken waaronder een biografie van Wallis Simpson.[3]

Unity Mitford (1914-1948) was een persoonlijke vriendin van Adolf Hitler en woonde enkele jaren in nazi-Duitsland. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog deed ze een mislukte zelfmoordpoging omdat ze de gedachte niet kon verdragen dat Duitsland en Engeland in oorlog waren. Ze hield hier een hersenbeschadiging aan over en overleed kort na de oorlog.[1]

Een derde zuster, Jessica Mitford (1917-1996), was een communist en uitgesproken kritisch over haar geprivilegieerde achtergrond. Zij probeerde zich als negentienjarige aan te sluiten bij de Internationale Brigades in de Spaanse burgeroorlog en werd later actief in de Amerikaanse communistische partij en de burgerrechtbeweging. Zij woonde het grootste deel van haar leven in Amerika waar ze een bekende onderzoeksjournalist was.[3]

Jongste zuster Deborah Mitford (1920-2014) trouwde met Andrew Cavendisch, de latere hertog van Devonshire, en gaf leiding aan Chatsworth, één van de bekendste voor het publiek toegankelijke landhuizen en landgoederen van Engeland, waarover zij enkele boeken schreef.[2]

Diana, Jessica en Deborah Mitford publiceerden ieder een autobiografie.

Werk[bewerken]

Nancy Mitford publiceerde haar eerste roman Highland Fling in 1931. Het werk is deels autobiografisch en zorgde voor commotie in haar familie omdat mensen zich in de romanfiguren herkenden. Na de Tweede Wereldoorlog werd haar reputatie bij een breder publiek gevestigd met de romans The Pursuit of Love (1945) and Love in a Cold Climate (1949).

Mitford heeft een typerende stijl die door Evelyn Waugh omschreven is als 'een charmante combinatie van meisjes-gebabbel en literatuur'. Haar verhalen spelen zich doorgaans af in de hogere sociale kringen, zijn semi-autobiografisch en hebben een ironisch-satirische toon. Zo drijft ze in haar boek Wigs on the Green de spot met de fascistische beweging waar haar zusters Unity en Diana nauw bij waren betrokken.[2]

Vanaf de jaren vijftig richtte Mitford zich voornamelijk op het schrijven van non-fictie. Zij was actief als recensent en essayist en was enkele jaren columnist bij de Times. Mitford gebruikte in één van haar essays de begrippen "U" (upper class) en "non-U'' (niet upper class) om het specifieke taalgebruik van de hogere klassen te karakteriseren.[4] Ook schreef ze biografieën van o.a. Lodewijk XIV en Madame de Pompadour. Deze waren zo succesvol dat ze met de opbrengsten tot aan haar overlijden in haar levensonderhoud kon voorzien.[1] Een aantal van Mitfords romans en biografieën is in het Nederlands vertaald, onder andere door Clara Eggink. Gedurende haar hele leven correspondeerde Mitford intensief met vrienden en familieleden. Een deel van deze correspondentie is gebundeld en gepubliceerd.

Bibliografie[bewerken]

Romans[bewerken]

  • Highland Fling, 1931
  • Christmas Pudding, 1932
  • Wigs on the Green, 1935
  • Pigeon Pie, 1940
  • The Pursuit of Love, 1945 (Nederlandse vertaling: Linda of de achtervolging der liefde)
  • Love in a Cold Climate, 1949 (Nederlandse vertaling: Liefde in een koud klimaat)
  • The Blessing, 1951 (Nederlandse vertaling door Cornelia Brinkman: Zoonlief/De Spelbreker)
  • Don't Tell Alfred, 1960. (Nederlandse vertaling: Mondje dicht tegen Alfred)

Biografieën[bewerken]

  • Madame de Pompadour, 1954 (Nederlandse vertaling door Clara Eggink: Madame de Pompadour)
  • Voltaire in Love, 1957
  • The Sun King, 1966 (Nederlandse vertaling: De Zonnekoning)
  • Frederick the Great, 1970 (Nederlandse vertaling: Frederik de Grote)

Gebundelde brieven[bewerken]

  • Mosley, Charlotte (ed.) Love from Nancy: The Letters of Nancy Mitford. 1993. ISBN 978-0-340-53784-8
  • Mosley, Charlotte (ed.) The Letters of Nancy Mitford and Evelyn Waugh. 1996. ISBN 0-340-63804-4
  • Smith, John Saumarez (ed.)The Bookshop at 10 Curzon Street: Letters between Nancy Mitford and Heywood Hill. 1952–73. 2004. ISBN 978-0-7112-2452-0
  • Mosley, Charlotte (ed.) The Mitfords: Letters Between Six Sisters. 2007. ISBN 0-06-137364-8

Verder lezen[bewerken]

Autobiografieën van Mitford Sisters:

  • Diana Mitford. A life of contrasts.
  • Jessica Mitford. Hons and rebels.
  • Deborah Mitford. Wait for me.

Externe links[bewerken]

Referenties[bewerken]

Asthall Manor: van 1919 tot 1926 woonhuis van de familie Mitford
Nancy Mitford (linksonder) met haar zusters Unity, Jessica en Diana op de omslag van het tijdschrift Sketch in 1932

Nancy Mitford, married name Honourable Mrs. Peter Rodd, (born Nov. 28, 1904, London, Eng.—died June 30, 1973, Versailles, France), English writer noted for her witty novels of upper-class life.

Nancy Mitford was one of six daughters (and one son) of the 2nd Baron Redesdale; the family name was actually Freeman-Mitford. The children were educated at home and were all highly original. Nancy’s sister Unity (d. 1948) was notorious in Great Britain for her admiration of Adolf Hitler, and her sister Diana married Sir Oswald Mosley, leader of the British Union of Fascists, while Deborah became the wife of the 11th Duke of Devonshire. Her sister Jessica became a well-known writer on American society.

Mitford’s chief satirical novels are the quasi-autobiographical ThePursuit of Love (1945), Love in a Cold Climate (1949), The Blessing (1951), and Don’t Tell Alfred (1960). These books chronicle the antics and attitudes of a family of eccentric English aristocrats headed by “Uncle Matthew,” who is a lively caricature of Mitford’s own father, Lord Redesdale. Several biographies that Mitford wrote exhibit her Francophilia: Madame de Pompadour (1954), Voltaire in Love (1957), and The Sun King (1966), about Louis XIV. One of Mitford’s most widely read books was Noblesse Oblige: An Enquiryinto the Identifiable Characteristics of the English Aristocracy (1956), a volume of essays of which she was coeditor and which brought to the attention of the world the distinction between linguistic usages that are U (upper class) and those that are non-U (not upper class).

0 thoughts on “Jessica Mitford Essays On Love

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *